[Verse 1]
Zimne ściany, echo niesie, w jaskini tej,
Molfar bitów, słów wieszcz, z głębi myśli, hej.
Polska historia, w żyłach płynie, od wieków krew,
Nie ma ściemy, tylko prawda, co rozgrzewa gniew.
Patrzę w ogień, cienie tańczą, przyszłość, przeszłość, dziś,
Każde słowo, jak kamień rzucony, musi w punkt uderzyć.
[Chorus]
Więc słuchaj, to nie bajka, to historia z dna,
Sokół leci nisko, prawda twarda, jak ta skała.
Głęboki przekaz, w każdej linijce, w każdym wersecie,
Otwórz umysł, serce, zanim słońce zajdzie.
[Verse 2]
Stare księgi, zakurzone, mądrość przodków, moc,
W moich rymach, oddech wiatru, rozświetlona noc.
Czasy mroczne, czasy chwały, wszystko splata się,
W labiryncie myśli, prawda zawsze znajdzie gdzieś swe wejście.
Nie udaję, nie fałszuję, to co czuję, to co wiem,
Przez mikrofon, prosto w serca, by obudzić sen.
[Chorus]
Więc słuchaj, to nie bajka, to historia z dna,
Sokół leci nisko, prawda twarda, jak ta skała.
Głęboki przekaz, w każdej linijce, w każdym wersecie,
Otwórz umysł, serce, zanim słońce zajdzie.
[Bridge]
Metafory, niczym sztylet, tną powietrze, ostry cień,
Drugie dno, jak podziemna rzeka, płynie dzień za dniem.
Nie dla wszystkich, tylko dla tych, co potrafią słuchać,
Pomiędzy wierszami, prawda, co potrafi huczeć.
[Chorus]
Więc słuchaj, to nie bajka, to historia z dna,
Sokół leci nisko, prawda twarda, jak ta skała.
Głęboki przekaz, w każdej linijce, w każdym wersecie,
Otwórz umysł, serce, zanim słońce zajdzie.