[Verse 1]
Mam stary kręgosłup, młody ogień w oczach,
na palcach kurz z klatki, na języku sól z bloków.
Nie gadam o cudach, gdy cud mam w metodzie,
jedna myśl jak nóż, drugi wers jak kodzie.
Wchodzę w ten mrok bez latarki i mapy,
bo widzę ślad w kałuży, liczę pęknięcia na ścianie.
Dziewiątka na karku, kończę to, co zaczęli,
gdy inni szukają dróg, ja mam drogę w kieszeni.
Słowo ma wagę, więc ważę każdą literę,
gęste jak dym w klatce, ostre jak szkło na nerwie.
Nie sprzedaję legendy, ja żyję w jej centrum,
zimny spokój w dłoni, płomień w rdzeniu.
Stara dusza, młody głód, to się nie gryzie,
to się składa w znak, co przechodzi przez ciszę.
Jak mam mówić prawdę, to mówię do kości,
żebyś słyszał mnie długo po końcu głośności.
[Chorus]
Dziewiąty znak, dziewiąty znak
Prawda wchodzi tu bez ram
Dziewiąty znak, dziewiąty znak
Mam ten ciężar, znam ten stan
[Verse 2]
Na stole dwa kubki, na ścianie cień kalendarza,
w głowie katalog twarzy, których już nie ma na warsztatach.
Każdy mój wers ma brud, ale nie ma braku,
jak stary zegar z dworca, co zna imię każdego znaku.
Nie trzeba mi tłumu, bym poczuł puls sali,
wystarczy jedno spojrzenie i już wiem, kto się pali.
Mierzę się z sobą, nie z cudzym aplauzem,
bo pycha robi hałas, a precyzja robi obraz.
Mam sznyt połamany jak płytka na schodach,
a mimo to idę prosto, bo mam cel w tych krokach.
Niech mówią, że za ciemno, ja widzę w tym plan,
każda rana to numer, każdy numer to stan.
Gdy spadnie kurz, zostaje rdzeń i dowód,
że można być cicho, a jednak przebić się przez mrok.
Nie uczę się blasku, ja uczę się trwać,
bo prawda ma ciężar i trzeba ją dźwigać.
[Chorus]
Dziewiąty znak, dziewiąty znak
Prawda wchodzi tu bez ram
Dziewiąty znak, dziewiąty znak
Mam ten ciężar, znam ten stan
[Bridge]
Nie pytaj, skąd ten spokój,
on wyrósł z nocy, nie z pozorów.
Zanim padnie ostatni akord,
ja już znam ten powrót.
[Chorus]
Dziewiąty znak, dziewiąty znak
Prawda wchodzi tu bez ram
Dziewiąty znak, dziewiąty znak
Mam ten ciężar, znam ten stan