[Verse 1]
Patrzę na ten świat, jakby pękł pod butem,
każdy chce być królem, a nie zna własnych nutek.
W oczach mają pył, w ustach tani slogan,
a pod złotym szkłem mieszka stary strach i skora.
Na talerzach stres, w sercach zimny beton,
dzieci liczą blizny, zanim zliczą etat.
Na klatkach schodowych rośnie gniew bez imion,
ktoś sprzedaje sen, a budzi tylko zimno.
Ja mam starą duszę, ona zna ten rewir,
widzi, jak się kręci ten numer na plebiscyt.
Dziewięć w numerologii, domyka mi krąg,
przez syf i przez dym niosę własny ton.
Bo ten świat ma pęknięcia w każdym narożniku,
w szafie pełnej masek, w kieszeni, w nazwisku.
I nie trzeba mi wróżb, by zobaczyć ten znak:
im więcej tu błysku, tym głębszy jest brak.
[Pre-Chorus]
Czuję, jak miastom drży fałszywy puls,
jakby prawda chciała wyjść, lecz trzymają ją w brzuch.
Ja nie proszę o cud, ja czytam ten szum,
w każdym cudzym uśmiechu czai się kurz.
[Chorus]
To pęknięte lustra
i mój własny ślad
To pęknięte lustra
a ja widzę sam
To pęknięte lustra
w nich zepsuty świat
To pęknięte lustra
i mój własny ślad
[Verse 2]
Widziałem, jak brat bratu podaje pustą dłoń,
a potem liczy zyski, kiedy spada ktoś w dół.
Na murach obietnice, w portfelach sam popiół,
wszyscy chcą być blisko, gdy jest tłoczno przy ogniu.
Mówią: „będzie lepiej”, lecz nie patrzą w oczy,
bo w oczach jest wyrok, którego nie da się osłodzić.
Ja składam te wersy jak klin w pęknięty most,
żebyś przeszedł na drugą stronę, nawet jeśli masz dość.
Bo prawda nie błyszczy, ona tnie jak szkło,
nie daje ci trofeum, tylko uczy iść pod prąd.
I kiedy świat się wali pod ciężarem poz,
ja liczę swoje wersy jak paciorki na noc.
Dziewięć — domknięcie, cykl, powrót do źródeł,
tam gdzie cisza mówi więcej niż tysiąc nagłówków.
Nie chcę waszych tronów, waszych sztucznych snów,
ja chcę widzieć jasno, nawet jeśli boli w twarz znów.
[Bridge]
Zdejmij te maski, niech opadnie kurz,
za tym całym hałasem stoi tylko lęk i wstyd.
Jeśli mam coś nieść, to ten ciężar i sens,
żeby w ruinie ktoś odnalazł własny rytm.
[Chorus]
To pęknięte lustra
i mój własny ślad
To pęknięte lustra
a ja widzę sam
To pęknięte lustra
w nich zepsuty świat
To pęknięte lustra
i mój własny ślad