[Verse 1]
Widzę pęknięcia w tynku, jak mapa po burzy
Witryny pełne cudów, a w środku kurz i gruzy
Dzieci liczą straty na schodach bez stopni
Dorośli mają twarze jak rachunek po nocy
Miasto ma smak metalu i spóźnionych obietnic
Na ścianach cudze hasła, w kieszeniach cudze długie
Wspólny język? Milczenie, kiedy trzeba brać oddech
A potem każdy wraca w swój mały, ciasny obieg
Ja to widzę jak rana pod warstwą elegancji
Jak modlitwę bez ust, jak paradę frustracji
Siódmy dzwon w pamięci, dziewiątka na nadgarstku
Stara dusza niesie ogień przez ten chłód na asfaltu
[Pre-Chorus]
Ile razy jeszcze
Będą gasić oczy nam?
Ile razy jeszcze
Będę zbierał z ziemi znak?
[Chorus]
Pęknięty świat
A ja wciąż stoję
Pęknięty świat
Nie biorę pokory
Pęknięty świat
Lecz znam jego drogi
Pęknięty świat
I niosę swój ogień
[Verse 2]
Na placach stoją twarze, co nauczył strach
W ustach mają kamień, w sercu ciągły wrzask
Banknot błyska chwilą, potem znika jak dym
A za nim cudze ręce liczą cudzy wstyd
Widziałem, jak przy stole ginie prosty gest
Jak brat za grosz rozdaje własny ciężki sen
Jak matka chowa łzy do torby z zakupami
Żeby jutro nie usłyszeć: „radźcie sobie sami”
Tu prawda ma podwójną cenę, kłamstwo - promocję
A sumienie idzie spać, gdy otwierasz się na opcję
Ja nie chcę tych pozłotek, tych sztucznych aureoli
Wolę brudne prawdy niż eleganckie niewoli
Bo świat się psuje cicho, nie hukiem, nie nagle
Najpierw pęka słowo, potem pęka ciagle
A kiedy wszystko ginie w tym szumie i nieładzie
Zostaje tylko rytm i to, co nosisz w klatce
[Bridge]
Nie naprawię wszystkiego
Ale nie zgaszę wzroku
Nie oddam tego rdzenia
Nie oddam tego kroku
[Chorus]
Pęknięty świat
A ja wciąż stoję
Pęknięty świat
Nie biorę pokory
Pęknięty świat
Lecz znam jego drogi
Pęknięty świat
I niosę swój ogień
[Outro]
Widzę zepsuty świat
I nie odwracam twarzy
Widzę zepsuty świat
I wiem, co mnie ocali
Widzę zepsuty świat
Lecz w ciszy mam kierunek
Dziewiątka w moim cieniu
A w dłoni stary runek