[Verse 1]
என் அம்மா மீனாட்சி
ஐம்பது வயசு
ஆனா
கண்ணுல இன்னும் அந்த
பொன்னகை ஒளிச்சு தான்
காலை பாலை காய்ச்சிட்டு
என் கனவ கேக்கிறாங்க
“பிரபு
நின்னா நான் நின்னு போவேன்”
நெஞ்சுல உறைஞ்சிடுறாங்க
[Chorus]
என் அம்மா மீனாட்சி
என் மூச்சுல தங்கியே
என் பாதை
என் பாத்து நடையெல்லாம்
அவ கையால எழுதியே
என் அம்மா மீனாட்சி
ஒரே வார்த்தை போதும் ராசி
அவ சிரிப்புல தான்
என் உலகம் முழுசும் வாசி
[Verse 2]
என் பேர் பிரபு நானே
இருபத்துநாலு வயசு தான்
ஆனா அவ கிட்ட நிக்கும்போது
சின்ன பையன் மாதிரி தான்
என் நெஞ்சுல ஒரு தெய்வம்னா
அது நான் பார்த்த முகம் தானே
ஜோதி அம்மா என் நண்பனுக்கு
அவருக்கும் அதே அன்பு தானே
[Chorus]